ဘဒ္ဒဝါဒဇာတ်တော် (မဟာဘဒ္ဒဝါဒဇာတ်တော်)

ဘဒ္ဒဝါဒဇာတ်တော် (မဟာဘဒ္ဒဝါဒဇာတ်တော်)

၁။ ဘဒ္ဒဝါဒဇာတ်တော် (မဟာဘဒ္ဒဝါဒဇာတ်တော်)

ဤဇာတ်တော်သည် ဘုရားရှင်၏ အတိတ်ဘဝများအနက် တစ်ဘဝအကြောင်းကို ဟောကြားတော်မူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ဘုရားရှင်သည် ယခင်ဘဝတစ်ပါးက မေတ္တာဂုဏ်ကို အထွတ်အထိပ်ထား၍ ကျင့်သုံးခဲ့ပုံကို ဤဇာတ်တော်က ဖော်ပြပါသည်။

၂။ ဘဒ္ဒဝါဒဇာတ်တော် (မဟာဘဒ္ဒဝါဒဇာတ်တော်) - အကြောင်းအရာ

ရှေးအခါက ပဉ္စမဟာရာဇ်မင်းတို့ စိုးစံတော်မူသော ကမ္ဘာတစ်ပါး၌ ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအခါ၌ ဗာရာဏသီပြည်ကို စိုးစိုးမိုးမင်းပြုတော်မူသော မင်းတစ်ပါး ရှိပါသည်။ ထိုမင်းသည် အလွန်တရာ မေတ္တာစိတ်ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှိတော်မူပါသည်။ သူ၏ မေတ္တာစိတ်သည် လူသားတို့ အပေါ်၌သာ မက၊ သတ္တဝါအပေါင်းတို့ အပေါ်၌ပါ သက်ရောက်တော်မူပါသည်။ မင်းကြီး၏ နိုင်ငံတော်အတွင်း၌ မည်သည့်အသက်ကိုမျှ သတ်ဖြတ်ခြင်း မရှိ။ မည်သည့်အမှုကိုမျှ မစုံစမ်း။ မည်သည့်အပြစ်ကိုမျှ မပေး။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတော်အတွင်း၌ ငြိမ်းချမ်းသာယာ သီတဂူ ဖြစ်ပါသည်။ လူတို့သည် ဘေးရန်ကင်းကင်းဖြင့် မိမိတို့၏ အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်စားသောက်ကြပါသည်။ တိရစ္ဆာန်တို့သည်လည်း မကြောက်မရွံ့ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်ကြပါသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၌ မင်းကြီးသည် သားတော်တစ်ပါးကို ဖွားမြင်တော်မူပါသည်။ ထိုသားတော်၏ အမည်ကို ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းသားဟု မှည့်ခေါ်တော်မူပါသည်။ မင်းသားသည် အရွယ်ရောက်လာသောအခါ အလွန်တရာ ထက်မြက်သည်။ ပညာရှိသည်။ သို့သော် မင်းကြီးကား မိမိ၏ မေတ္တာဂုဏ်ကို မစွန့်လွှတ်။ သားတော်အား အုပ်ချုပ်ရေးကို သင်ကြားပေးရာ၌ မေတ္တာတရားကို အခြေခံသည်။ မင်းကြီးသည် သားတော်အား အုပ်ချုပ်ရေး၏ အခြေခံသည် မေတ္တာတရားပင် ဖြစ်ကြောင်းကို အထပ်ထပ် ပြောကြားတော်မူပါသည်။

“သားတော်၊ နန်းတက်သောအခါ၌ မေတ္တာတရားကို အခြေခံ၍ အုပ်ချုပ်ရမည်။ မေတ္တာတရားသည် နိုင်ငံတော်ကို ငြိမ်းချမ်းစေမည်။ ပြည်သူတို့ကို ပျော်ရွှင်စေမည်။ မေတ္တာတရားဖြင့် အုပ်ချုပ်သော မင်းသည် ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမည်။”

ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းသားသည် ခမည်းတော်၏ စကားကို နာခံသည်။ သို့သော် အသက်ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် မေတ္တာတရား၏ အစွမ်းကို မသိ။ သူသည် မင်းစည်းစိမ်ကို လိုလားသည်။ အာဏာကို လိုလားသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ မေတ္တာတရားထက် တရားစီရင်ရေးနှင့် အပြစ်ပေးရေးကို ပိုမိုစိတ်ဝင်စားပါသည်။

မင်းကြီးကား သားတော်၏ စိတ်ကို သိတော်မူပါသည်။ ထို့ကြောင့် မင်းကြီးသည် သားတော်အား မေတ္တာတရား၏ အစွမ်းကို ပြတော်မူရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူပါသည်။ မင်းကြီးသည် ထီးနန်းကို စွန့်လွှတ်၍ သားတော် ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းသားအား ပေးအပ်တော်မူပါသည်။ ထို့နောက် မင်းကြီးသည် တောထွက်တော်မူ၍ ရသေ့ရင့်ကျက်အဖြစ်ကို ခံယူတော်မူပါသည်။

ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းသားသည် နန်းတက်တော်မူသည်။ မင်းကြီး ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းသည် အုပ်ချုပ်ရေးကို အစပိုင်းတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆောင်ရွက်တော်မူပါသည်။ သူသည် အပြစ်ပေးရေးကို အထွတ်အထိပ်ထားသည်။ မည်သည့်အပြစ်ကိုမဆို ပြင်းထန်စွာ ပြစ်ဒဏ်ပေးသည်။ နိုင်ငံတော်အတွင်း၌ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ပြည်သူတို့သည် ဘုရားမင်းကြီး ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းအား စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စွာ ကြောက်ရွံ့ကြသည်။

တစ်နေ့သောအခါ၌ မင်းကြီး ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းသည် နန်းတော်မှ မြင်းစီး၍ ထွက်တော်မူသည်။ မြင်းသည် စကားပြောသော နွားတစ်ကောင်ကို တွေ့မြင်သည်။ မြင်းသည် နွားကို မောင်းခတ်သည်။ နွားသည် ကြောက်လန့်၍ ပြေးသည်။ မင်းကြီး မြင်းသည် နွားကို လိုက်သည်။ ထိုအခါ၌ မင်းကြီး ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းသည် အနီးအနား၌ ရသေ့ရင့်ကျက်အဖြစ်ကို ခံယူတော်မူသော ခမည်းတော်ကို တွေ့မြင်တော်မူပါသည်။

ရသေ့မင်းကြီးသည် မင်းကြီး ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းအား မြင်တော်မူ၍ အမေးပြုတော်မူပါသည်။

“မင်းကြီး၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြင်းထန်စွာ မောင်းနှင်တော်မူရသနည်း။”

မင်းကြီး ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းသည် ခမည်းတော်ကို ဦးခိုက်၍ လျှောက်ထားတော်မူပါသည်။

“အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်၏ မြင်းသည် စကားပြောသော နွားတစ်ကောင်ကို တွေ့မြင်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် မြင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိ။”

ရသေ့မင်းကြီးသည် ပြုံးတော်မူ၍ မိန့်တော်မူပါသည်။

“အမောင်၊ နွားသည် စကားပြောနိုင်သည်ကို အဘယ်ကြောင့် မသိသနည်း။ မင်းကြီး၏ မေတ္တာတရားသည် နွားကို စကားပြောနိုင်အောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်သည်ကို အဘယ်ကြောင့် မသိသနည်း။”

မင်းကြီး ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းသည် ခမည်းတော်၏ စကားကို နားမလည်။

“အရှင်ဘုရား၊ မေတ္တာတရားဖြင့် နွားသည် မည်သို့ စကားပြောနိုင်မည်နည်း။”

ရသေ့မင်းကြီးသည် တည်ငြိမ်စွာ မိန့်တော်မူပါသည်။

“အမောင်၊ မေတ္တာတရားသည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သည်။ မေတ္တာတရားသည် သတ္တဝါတို့ကို ချစ်ခင်စေသည်။ နားလည်စေသည်။ စကားပြောနိုင်အောင်ပင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်သည်။ ယခင်က ဤနွားသည် မင်းကြီး၏ မေတ္တာတရားကို မခံရသဖြင့် စကားမပြောနိုင်။ ယခုမူကား မင်းကြီး၏ မေတ္တာတရားကို အထပ်ထပ် ခံရသဖြင့် စကားပြောနိုင်လာသည်။”

မင်းကြီး ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းသည် ခမည်းတော်၏ စကားကို အထူးအဆန်း မှတ်ထင်တော်မူသည်။ သူသည် မေတ္တာတရား၏ အစွမ်းကို အံ့သြတော်မူပါသည်။ သူသည် နွားအား ကြည့်ရှုတော်မူသည်။ နွားသည် တကယ်ပင် စကားပြောနိုင်ကြောင်းကို တွေ့မြင်တော်မူပါသည်။

“အို နွား၊ မင်းသည် မည်သို့ စကားပြောနိုင်သနည်း။”

နွားသည် မင်းကြီးအား ဦးခိုက်၍ လျှောက်ထားတော်မူပါသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် အရှင်မင်းကြီး၏ မေတ္တာတရားကို ခံရသဖြင့် စကားပြောနိုင်လာပါသည်။ အရှင်မင်းကြီး၏ မေတ္တာတရားသည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သည်။”

မင်းကြီး ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းသည် နွား၏ စကားကို ကြားတော်မူ၍ အလွန်တရာ နှစ်သက်တော်မူပါသည်။ သူသည် မေတ္တာတရား၏ အစွမ်းကို နားလည်လာတော်မူပါသည်။ သူသည် မိမိ၏ အုပ်ချုပ်ရေးကို ပြင်ဆင်တော်မူပါသည်။ သူသည် မေတ္တာတရားကို အခြေခံ၍ အုပ်ချုပ်ရေးကို ဆောင်ရွက်တော်မူပါသည်။

မင်းကြီး ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းသည် ပြည်သူတို့ကို မေတ္တာဖြင့် ဆက်ဆံတော်မူသည်။ သူသည် ပြည်သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို နားလည်သည်။ သူသည် ပြည်သူတို့၏ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။ သူသည် တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ သူ၏ နိုင်ငံတော်အတွင်း၌ ငြိမ်းချမ်းသာယာ သီတဂူ ဖြစ်လာသည်။ ပြည်သူတို့သည် မင်းကြီးအား ချစ်ခင်လေးစားကြသည်။

မင်းကြီး ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းသည် မေတ္တာတရားကို အထွတ်အထိပ်ထား၍ အုပ်ချုပ်တော်မူရာ၌ အလွန်တရာ အောင်မြင်တော်မူပါသည်။ သူ၏ မေတ္တာတရားသည် တိရစ္ဆာန်တို့အပေါ်၌ပါ သက်ရောက်တော်မူသည်။ တိရစ္ဆာန်တို့သည်လည်း မကြောက်မရွံ့ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်ကြသည်။

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် နန်းတော်သို့ ပြန်ကြွတော်မူသည်။ သူသည် ခမည်းတော် ရသေ့မင်းကြီးအား သွားရောက်ဖူးမျှော်တော်မူသည်။ ရသေ့မင်းကြီးသည် မင်းကြီး ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းအား ကြည့်ရှုတော်မူ၍ ပြုံးတော်မူပါသည်။

“အမောင်၊ ယခုမူကား မင်းကြီး၏ မေတ္တာတရားသည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်ကြောင်းကို နားလည်လာတော်မူပြီ။”

မင်းကြီး ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းသည် ခမည်းတော်အား ဦးခိုက်၍ လျှောက်ထားတော်မူပါသည်။

“အရှင်ဘုရား၊ ယခုမူကား ကျွန်ုပ်သည် မေတ္တာတရား၏ အစွမ်းကို နားလည်လာပါပြီ။ မေတ္တာတရားသည် အုပ်ချုပ်ရေး၏ အခြေခံ ဖြစ်ကြောင်းကို သိမြင်လာပါပြီ။”

ထို့နောက် မင်းကြီး ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းသည် မေတ္တာတရားကို အခြေခံ၍ အုပ်ချုပ်တော်မူရာ၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ အောင်မြင်တော်မူသည်။ သူ၏ နာမည်သည် မေတ္တာဘုံ-ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းဟု ထင်ရှားကျော်ကြားတော်မူသည်။

ဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူပြီးနောက် မိန့်တော်မူသည်မှာ၊ “ထိုအခါက မင်းကြီး ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းသည် ငါဘုရား ဖြစ်တော်မူ၏။ ခမည်းတော် ရသေ့မင်းကြီးသည် သာရိပုတြာ မထေရ် ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုနွားသည်ကား အာနန္ဒာ မထေရ် ဖြစ်တော်မူ၏။”

၃။ ကျင့်ဝတ်/ခေါင်းစဉ်

ဤဇာတ်တော်မှ ရရှိနိုင်သော ကျင့်ဝတ်များမှာ-

• မေတ္တာတရား၏ အစွမ်းထက်ပုံ: မေတ္တာတရားသည် လူသားတို့အတွက်သာမက သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွက်ပါ အကျိုးပြုကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ မေတ္တာတရားသည် သတ္တဝါတို့ကို နားလည်စေပြီး စကားပြောနိုင်အောင်ပင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်သည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။
• အုပ်ချုပ်ရေး၌ မေတ္တာတရား၏ အရေးပါပုံ: အုပ်ချုပ်သူသည် မေတ္တာတရားကို အခြေခံ၍ အုပ်ချုပ်ပါက နိုင်ငံတော်သည် ငြိမ်းချမ်းသာယာမည်ဖြစ်ပြီး ပြည်သူတို့သည် ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့မည်ဖြစ်ကြောင်းကို ဟောကြားသည်။
• အတွေ့အကြုံမှ သင်ခန်းစာယူခြင်း: မင်းကြီး ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်းသည် မိမိ၏ အုပ်ချုပ်ရေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆောင်ရွက်ရာ၌ အခက်အခဲများ ကြုံတွေ့ရသည်။ သို့သော် ခမည်းတော်၏ ဆုံးမစကားနှင့် အဖြစ်အပျက်မှ သင်ခန်းစာယူ၍ မေတ္တာတရားကို အခြေခံသော အုပ်ချုပ်ရေးသို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
• ခမည်းတော်၏ ပညာ: ခမည်းတော် ရသေ့မင်းကြီးသည် သားတော်အား မေတ္တာတရား၏ အစွမ်းကို နားလည်စေရန် ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ပညာရှိသော မိဘတို့၏ ဆုံးမပုံကို ဖော်ပြသည်။

၄။ ကျင့်သုံးတော်မူသော ပါရမီ

ဤဇာတ်တော်၌ ဘုရားရှင်သည် မေတ္တာပါရမီကို အထွတ်အထိပ်ထား၍ ပါရမီတော်ကို ဖြည့်ကျင့်တော်မူခဲ့ကြောင်းကို တွေ့မြင်ရသည်။ မင်းကြီး ဘဒ္ဒ-ဝါ-ဒ-မင်း၏ ဘဝ၌ မေတ္တာတရားကို အခြေခံ၍ အုပ်ချုပ်တော်မူခြင်းသည် မေတ္တာပါရမီတော်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ထင်ရှားစေသည်။